پس خداى تعالى وحى را از عالم غيب به حضرت عطا فرمود و در قلب و جان پاك و نورانى او قرار داد و به طور امانت در اختيارش گذاشت كه به وسيلهء آن آدميان را هدايت كند . پس نيكوست كه رسالت وحى را به سرانجام آن برساند . در غير اين صورت امانت را ادا نكرده است . حقيقت وحى « وحى در لغت به معناى اشاره ، رساله ، كتاب ، الهام ، آنچه به ديگرى داده شود تا از آن آگاه گردد . ولى در اصطلاح به دستورهاى آشكار حق به انبيا و رسولان كه از راه‌هاى گوناگون در خواب و بيدارى با واسطه فرشته يا بى واسطهء رسانده مىشود ؛ اطلاق مىگردد . مراد از امين وحى اين است كه پيامبر حق ، توانايى آنچه تكليف به او شده را داشته باشد كه در قلب و ذهن خود حفظ كند و با حكمت الهى و استعداد ذاتى ، اسرار دانش و حكمت را نگه‌دارى كند پس وحى كه امانت مهم رسالت است ويژهء افراد برگزيده خداوند است . اين گونه امانت‌ها بر همه عالم عرضه شده ولى تنها انسان پذيرفت و تا پايان حيات هستى اين امانتدارى از رسولان به ائمه اطهار عليهم السلام رسيده و ادامه مىيابد . پيامبر اسلام براى مأموريت وحى و ارشاد آدميان ، امين شمرده شد تا بتواند برنامه‌هاى حق تعالى را اجرا كند . » « 1 » اصطفا و نجابت و امانتدارى پيامبر گرامى اسلام در روايات نجيب به معناى آنچه كه در ذات خوب و نفيس باشد و يا داراى هوشيارى و دانايى هم باشد ولى صفى به معناى مُصطفى و گزينش شدهء ديگرى است . و به معناى حبيب هم آمده است .

--> ( 1 ) - رياض السالكين : 1 / 454 - 455 .